მოსიარულე ძეგლების სენი ქუთაისსაც გადაედო

პირველად ამ თემაზე საზოგადოება 8 თებერვალს, დავით აღმაშენებლის ხსენების დღეს ალაპარაკდა, როცა კულუარულად გახდა ცნობილი, რომ ქალაქის ცენტრალურ მოედანზე მეფის ძეგლს აიღებენ და „სადგურის მოედანზე", ლენინის ძეგლის ყოფილ ადგილზე დადგამენო. მაშინ საზოგადოება ერთსულოვანად ძეგლის  გადაადგილების კატეგორიული წინააღმდეგი იყო, თუმცა რამდენიმე თვის შემდეგ, 4 ივლისს  საკრებულოს  წევრებმა მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ ძეგლი ცენტრალური მოედნიდან  აღნიშნულ ,, სადგურის მოედანზე"  გადაეტანათ. არგუმენტი მეტად თავხედურად ჟღერს  - საზოგადოების მრავალწლიანი თხოვნააო.

„ბორბლებზე შემდგარი მოსიარულე ძეგლების” თემა საქართველოში ვიღას  უკვირს. სიმართლე გითხრათ, არც ის გამიკვირდება ხვალიდანიმ ადგილზე,, პლასტმასის მოედნის”ან ,, მორბენალი შადრევნების” დამონატაჯება  რომ დაიწყონ. პოლიტიკური ინფორმაციებს  უკვე ყურიც მიეჩვია, თვალიც და, მგონი, ტვინიც.

და მაინც არის რაღაც, რაც არ უნდა დაცხრეს:  ეს  არის საზოგადოების ერთსულოვნება  და ადამიანური თანადგომის ნაზავი, რომელიც ქმნის ძალას, ძალას რომლის წინაშეც ყველანი უძლურია, თუმცა ქართველები ცოტა უცნაური ხალხი ვართ, ,, კრიტიკა უპირველეს ყოვლისა"  ეს ჩვენი დევიზია. კულუარულ წრეებში თავიდანვე  დაიწყო ამაშუკელის შედევრის კრიტიკა, რაც მალე საყოვლთაო გახდა.  ამბობდნენ, რომ ომში მეფები და  მეომრები ჭაკ ცხენზე ისხდნენ  და არა ულაყზეო ( რიგი და რიგი  მიზეზების გამო).  დღეს  ძეგლი ქუთაისში ცენტრალურ მოედანზე აღარ დგას,  ეს არის რეალობა რომელსაც , ვერც  მე და ვერც თვენ გაექცევით. ახლა კი მოდი რამდენიმე  ათეული წლით უკან გადავიხდოთ და გავიხსენოთ, თუ როდის    დაიდგა აღნიშნული არქიტექტურული შედევრი,  ვინ არის მისი შემქმნელი და იყო თუ არა  ძეგლის ცენტრალურ მოედანზე დადგმისას საზოგადოება ერთ აზრზე ?!  

ქალაქის იმჟამინდელ  შაშიაშვილისეულ  ხელმძღვანელობას უპირობოდ მიაჩნდა, რომ ძეგლი ცენტრალურ მოედანზე უნდა განთავსებულიყო და მისი შექმნის პატივი გამოჩენილ ქართველ მოქანდაკეს, საქართველოს სახალხო მხატვარს, ელგუჯა ამაშუკელს უნდა  რგებოდა წილად. ამაშუკელის  პროფესიული სტლისამებრ, როგორც მის მიერ ადრე შექმნილი გორგასალი, ძლევამოსილი დავით IV-ს ცხენზე უნდა ამხედრებულიყო, ხელში კი გელათის მაკეტი სჭეროდა. ბრინჯაოში ჩამოსხმული მეფე ქალაქის გულში უნდა მდგარიყო და ფუნქციურად დაკავშირებოდა თანამედროვეობის მჩქეფარე რიტმს. თუმცა იმ დროშივე გამოჩნდნენ ადამიანები, რომლებიც დავითის  ძეგლის ცენტრალურ მოედანზე  დადგმას ეწინააღმდეგებოდნენ. მათ შორის იყო არქიტექტორი ამურ ფხაკაძე,  რომელიც ამბობდა, რომ მოქანდაკე რეზო რამიშვილის პროექტით, დავითის ძეგლი - კოლოსი ქუთაისის მახლობლად, გოდორას მთაზე უნდა აღმართულიყო, ისე, რომ ქალაქის ყველა წერტილიდან  გამოჩენილიყო  მისი  სიდიადე, ბრწყინვალება და ძლევამოსილება. მისთვის ტროლეიბუსის სარკმლის ჭუჭყიანი მინიდან გულგრილად კი არ უნდა ემზირა ვინმე შემთხვევით მგზავრს, არამედ, საქართველოს ყველა დროის უპირველეს მეფეს შორიდანვე კრძალვითა და პატივისცემით უნდა მიახლებოდა შთამომავლობა. თუმცა ფაქტია,  მათი რჩევა და მოთხოვნა არ გაითვალისწინეს და ძეგლი  ქალაქის ცენტრალურ მოედანზე დადგეს,  არქიტექტურული შედევრის გახსნას 3 ათასამდე უცხოელი და  საქართველოს ყველა კუთხიდან ჩამოსული ათასობით მამულიშვილი ესწრებოდა .იგი  დიდი ზარზეიმით გაიხსნა 1995 წელს  და  2011 წლის 7 აგვისტოს დილის 5 საათამდე მედგრად იდგა ქალაქ ქუთაისის ცენტრალურ მოედანზე.

ბლოგერები პატარძეულს სტუმრობდნენ

Add caption

Add caption

თოთხმეტ დამწყებ ბლოგერს,  ,,ასმა ახალგარრდულმა ორგანიზაციამ,, დონორების მხარდაერით (TOL-ის, CIVITAS–ისა და Agora CE ) კახეთში, საგარეჯოს რაიონის სოფელ პატარძეულში უმასპიუნძლა. ტრეინინგს ჟურნალისტიკის სპეციალობის  სტუდენტებს, ქართველი და უცხოელი ტრენერები გვიტარებდნენ.  სოციალური მედიის სემინარის მსვლელობისას, მონაწილეებს შესაძლებლობა გვქონდა გავცნობოდით ახალი მედიის უკანზსკნელ ტენდეციებსაც. ტრეინინგს სამი დღის განმავლობაში  bbc-ის ჯურნალისტი კევინ სტოუნი და ჯიპას ლექტორი სანდრო ასათიანი უძღვებოდა, ხოლო შემდეგ კი ჩეხეთის არასამთავრობო ორგნაზაცია (Agora-ს­) დამფუძნებელი ივანა ბურსიკოვა. ერთი კვირა ჟურნალისტებმა საკმაოდ ნაყოფიერად და ამავე დროს  ხალისიანად გავატარეთ, დონორების მხარდაჩერით ასევე დავათვალიერეთ კახეთის ღირსშესანიშნავობები: ( ეკლესია-მონასტრები, გამოჩენილი ადამიანების სახლ-მუზეუმები სიღნაღის მუზეუმში კი ფიროსმანის ნამუშევრების  გამოფენაც ვნახეთ). ტრეინინგი 30 ივლისს დასრულდა და დამწყები ბლოგერები მომავალში ტრენინგზე დაგროვილი ცოდნის პრაქტიკაში გამოყენებბას შევეცდებით

სად ურჩევნიათ დასვენება სტუდნტებს, მთაში თუ ზღვაზე?!

მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს უმეტეს ქალაქში ზაფხულისათვის არც ისე შესაფერისი ტემპერატურაა, ახალგაზრდების  უმრავლესობა და არა მარტო,  მაინც ემზადებიან სხვადასხვა კუთხეებში დასვენებისათვის. ზოგს მთა იზიდავს, ზოგს კიდე ზღვა, ზოგს უნდა უბრალოდ გაექცეს ქალაქისა  და სამსახურის გიჟურ ცხოვრეებას და სადმე რომელიმე სოფელში  მყუდროდ დაისვენოს,  რამდენიმე კვირით დაივიწყოს პრობლემები და სურვილისამებრ გაერთოს კიდეც. ბლოგმა გადაწყვიტა  ის სტუდენტები ჩაეწერა, რომლებიც,  სწავლის მიუხედავად, თავდაუზოგავად მუშაობენ. მოდით ვკითხოთ მათ,  თუ სად აპირებენ ზაფხულის გატარებას.

ნინო ბაქრაძე  (ქუთაისის აკაკი წერეთლის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის მესამე კურსის სტუდენტი, გაზეთ  „პ.ს“ ჟურნალისტი)

_ ნინო, დაიღალე თუ არა წლევანდელი დაძაბული რეჟიმით და სად აპირებ დასვენებას?!

_მართლაც რომ ძალიან დავიღალე,  ძალიან დატვირთული იყო ეს წელი ჩემთვის, უნივერსიტეტში მართალია ბევრი არაფერი ხდება და თავსაც არ ვიკლავ მაგაზე ზრუნვით, თუმცა მაინც მოითხოვს გარკვეულ დროს. ვმუშაობ ასევე გაზეთში  და თითქმის მთელ დროს მას  ვუთმობ. რაც შეეხება დასვენებას,  ჯერ გურიაში ვაპირებ წასვლას და შემდეგ ბათუმში,ცუდად ვარ უკვე, გადავიწვი მგონი. ერთი სული მაქვს, რომ მოვშორდე ქალაქს და დავისვენო.

ნინო მოსეშვილი ( ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტი ,, ,,ლამპარის,, ფსიქოლოგიის  მეოთხე კურსის  სტუდენტი)

_ წლევანდელი წლით მართლაც  რომ დავიღალე, სულ  გადარბენაზე ვიყავი სწავლისა და სამსახურის გამო. ახლა  მინდა სადმე ბუნებაში წავიდე, სადაც სიმშვიდე იქნება და არაფერი არ შემაწუხებს, მობილურსაც კი გამოვრთავ რამდენიმე კვირით.

გოგა კიკაჩეიშვილი ( აკაკი წერეთლის  სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის პირველი კურსის სტუდენტი, მსაჯი)

_ ძალიან დავიღალე წლევანდელი წლით, სწავლის გარდა ასევე მსაჯობას ვეუფლები და საკმაოდ წარმატებულადაც გამომდის. ზაფხულში ბათუმში ვაპირებ დასვენებას. ეს ქალაქი ძალიან მიყვარს.

მალე ქალაქი დაიცლება, ყველა სასურველ კურორტს მიაშურებს,  ყველა დახარჯავს წლის დანაზოგს და ზაფხულს  სასიამოვნოდ გაატარარებს, მერე კი ისევ დაუბრუნდება ქალაქი და ადამიანები თავიანთ ჩვეულ ფორმაში

ჰომოფობია თუ პროვინციალიზმი ქუთაისში?!

 საჯაროდ არ იცნობდნენ, თუმცა მის ორიენტაციაზე ქალაქში კულუარულად მაინც  ყველა საუბრობდა. ,, 400 ლარად გაყიდული თავმოყვარეობა და უკომპლექსო გულახდილობა, აი რა კვალი დატოვა მან ცხოვრებაში. გადაცემა „სიმართლის დრომ“ ალბათ წერტილი დაუსვა მის ესოდენ დიდ სახელს გენიოსისა და უბრალოდ უზნეო გარყვნილად აქცია. "" ასე მესმოდა მისი გარდაცვალების შემდეგ უმრავლესობა ადამიანებისგან.

    ალბათ ყველანი მიხვდით თუ ვისზე მაქვს საუბარი, აკაკი წერეთლის სახელწიფო უნივერსიტეტის  პროფესორ თამაზ კანდელაკზე. ის რამდენიმე დღის  წინ გარდაიცვალა, ქალაქში მის სიკვდილზე ყველა საუბრობდა, ვინც სახელითა და გვარით ვერ იხსენებდა, მინიშნებად სიმართლის  დროს და მის ორიენტაციას ახსენებდნენ და მერე ყველა ხვდებოდა თუ  ვისზე იყო საუბარი.  მისი  გასვენება  შორებელმა ნათესავმა აიღო საკუთარ თავზე. მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე ათეული წელი პროფესორად მუშაობდა ( და აკმაოდ დამსახურებულიც) მის სამძიმარზე არცერთი სტუდენტი არ მოსულა .

. შორიდან ვუყურებდი,(მეზობელი იყო) დაკრძალვისას  ორი თაიგული  ჩამოიტანეს მხოლოდ.  ერთი მეზობლების ნაყიდი, რომელიც რამდენიმე მოხუცმა ქალმა შეიტანა და მეორე არ ვიცი ვინ...  გარდაცვლილი მესამე დღეს დაკრძალეს, ნათესავმა მეჩქარება, მე ჩემი საქმე მაქვსო აქ კიდევ პანაშვიდზე არავინ  მოდის , დილას კარების გაღებითა და საღამოს დახურვით დავიღალეო. სასახლის ჩამოტანის დრო რომ დადგა, ირგვლივ კაცი არავინ ჩანდა,   ნათესავი მუშათა ბირჯაზე გაიქცა და ოთხი მუშა დაიქირავა.  ათამდე ქალბატონმა ( სავარაუდოდ ორი სიმართლის დროში რომ გულშემატკივრობდა) და ოთხმა დაქირავებულმა მუშამ პროფესორი იმიერ სასუფეველს მიაბარეს.

   ადამიანთ შორის გათიშულობა ნუთუ იმდენად დიდია, რომ რაც გვევალება უფლისა და საკუთარი თავის წინაშე ფეხებზე დავიკიდოთ სულელური პრინციპების გამო. როდესაც ადამიანი აშავებს დაზარალებული მხოლოდ და მხოლოდ თვითონაა, ჩვენ არც ერთ სულიერს არ გვაქვს იმის უფლება, რომ ერთმანეთი განვსაჯოთ და შეცდომების გულისათვის უკანასკნელად მაინც არ მივაგოთ ადამიანს თავის კუთვნილი პატივი. ბრბო და მხოლოდ ბრბო, ერთმანეთის ფეხის ხმას აყოლილი. ნუთუ ესა ვართ ქართველები, გრცხვენოდეთ ხალხნო, რადგან ქართველი დაიღუპა, გენიოსი ადამიანი და მისდამი ელემენტარული პატივის მიგების ნაცვლად პირზე ხელაფარებული ვხარხარებთ. თქვენ თვითონ განმსაჯეთ, მითხარით რომ ვცდები იმაში, რომ მკვდარზე, რომელზედაც საერთოდ ან კარგს ლაპარაკობენ და ან არაფერს, ამ ადამიანის მიმართ კი საზოგადოების ირონიის წინააღმდეგ გამოვდივარ. სხვა ტუ ცდება ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ჩვენც შევცდეთ და ამით სამაგიერო გდავუხადოთ, თუნდაც იმისთვის, რომ ფორმალურად „კაი გაგების ქუთაისი“ ამ ადამიანის გამოსვლის შემდეგ უბრალოდ ქუთაისი გახდა.

p.s  ახალო თაობავ, სტუდენტებო, შეგვეზლო უფრო ჰუმანურნი ვყოფილიყავით და ღიმილის გარეშე გავცლოდით იქაურობას ..............................    

გასქელებული ჯიბეები და სისხლგამოწოვილი სტუდენტები შოკოლადის ფასად

ღმერთმა გვაშოროს, მაგრამ თუ ოდესმე  სისხლი ჩვენთვის ან ჩვენი ახლობლებისaთვის დაგვჭირდება, ალბათ ქალაქში  ადგილობრივ სისხლის ბანკს მივმართავთ. თუ გაგვიმართლა და სისხლის არსებული ყველა ჯგუფი დაგვხვდა, თანამშრომლები ამაყად „მენიუს“ გადმოგაწოდებენ, სადაც თითოეულ  სისხლის ჯგუფს თავისი ღირებულება აქვს. ფასები თითქმის ერთანირია. მხოლოდ დეფიციტურ, მეოთხე ჯგუფის სისხლს აქვს განსხვავებული ფასი სხვა სისხლის ჯგუფებთან შედარებით  და მასში საკმაოდ სოლიდური თანხის გადახდაც მოგიწევთ.

ცხოვრება ფულიაო და აჰაა...  ბუნებრივია, სისხლი ადამიანის სიცოცხლისათვის ერთ-ერთი აუცილებელი რამ არის და ამიტომაც „დედამიწის დამძიმებისათვის“ გადასახადებიც უნდა ვიხადოთ. მეგონა ეს ერთგვარი ბიზნესი იყო, სისხლის ყიდვა–გაყიდვა სავაჭრო საქონელივით იყო, თუმცა ამ საკითხში გარკვევის შემდეგ ჩემს თავს ვუსაყვედურე, რატომ არ გამახსენდა, რომ საქართველოში ვცხოვრობ?! ისევ შევცდი...

 ხშირად სხვადასხვა ტელეარხებზე საკმაოდ კარგი  შეფუთვის სარეკლამო რგოლები გადის, რომლებიც საზოგადოებას სისხლის უანგაროდ გაღებისაკენ მოუწოდებენ. ,, გაიღე სისხლი გადაარჩინე სამი ადამიანი,, და ჰუმანიზმით განმსჭვალული მოქალაქენი ხშირად მართლაც აბარებენ სასიცოცხლო სითხეს.  მსგვასი ლოზუნგებით დატვირთულ გვერდს ,,facebook,,ზეც მივაგენი, სადაც გულისამაჩუყებელი post-ების წყალობით საზოგადოებაც აქტიურადაა ჩართული სისხლის ბანკების ბიუჯეტის შემვსებ აქციებში.

Facebook–ზე  წერია ასევე ისიც, რომ მიიღებენ არანალებ 450 მლ სისხლს ერთი ადამიანისაგან, რომლის  შემდეგაც 100 გრამს 45 ლარად ყიდიან.  ანუ 202.5  ლარი ერთი დონორისაგან. ბუნებრივია, კარგია, როცა სტუდენტებს სურს სისხლი უანგაროდ გაიღონ და ამით სიცოცხლე გადაარჩინონ, თუმცა ისმის კითხვა, რატომ ღირს უანგაროდ გაღებული სისხლი საკმაოდ დიდი თანხა? მაშინ, როცა სტუდენტები აქტიურად იღებენ სისხლს და  არანაკლებ 450 გრამს,  ხომ არ უწყობს ეს ხელს კონკეტული პირების ჯიბეების გასქელებას? არის თუ არა ეს დანაშაული და უნდა მიექცეს თუ არა ამას ყურადღება?! მაგრამ ეს კითხვის ნიშნები კითხვის ნიშნებადვე რჩება. უანგაროდ დონორობა დიდი ქველმოქმედებაა, თუმცა უნდა ვიცოდეთ ისიც, რომ ჩვენს უანგაროდ გაღებულ სისხლს, ადამიანები საკმაოდ ძვირად ყიდულობენ.

p.s  მე არ მინდა ვცხოვრებდე ქვეყანაში, სადაც სისხლგამოწოვილი სტუდენტების ხარჯზე კონკრეტული პირები ჯიბეებს ისქელებენ.

აქცია სადაც სტუდენტებმა, კამერებისა და მედიის წარმომადგენლების თანდასწრებით ამაყად იზასავეს

თბილისში რიყის  პარკში,  წინსწარ დაანონსებული, სტუდენტების,  კოცნის აქცია გაიმართა,  სადაც მონაწილეები,  ,,დემოკრატიით ნასაზრდოები სტუდენტები იყვნენ, რომლებიც  ერთმანეთს საჯაროდ კოცნაში ეჯიბრებოდნენ, მსგვასი საჯარო ღონისძიება სტუდენტებისაგან ცოტა გამიკვირდა და რიტუალის  საჯაროდ ჩატარების მიზეზი ვიკითხე, არც პასუხს დაუგვიანია-

შეკრებილმა საზოგადოებამ ერთხმად აღიარა, რომ ამ ფორმით ისინი გამოხატავდნენ პროტესტს პარკებისა და სკვერების იმ ადმინისტრაციების წინააღმდეგ, რომლებიც მათ პარკებში საჯარო კოცნას უკრძალავენ.  ბევრჯერ დამინახავს საჯარო ადგილებში შეყვარებული  წყვილები თუმცა ადმინისტრაციის მხრიდან არანაირი, წინააღმდეგობა არ ყოფილა.მიუხედავდ სტუდენტების გარკვეული სითამამისა

კოცნის აქციას მონაწილეებზე მეტი მაყურებელი ესწრებოდა. 
მაყურებლებს შორის ყველაზე ნაკლები ახალგაზრდები იყვნენ,მსგვასი რიტუალის ცქერით  უფრო  საშუალო ასაკის ხალხი იყო დაინტერესებული, რომლებს შორისაც ზოგს  ახალგაზრდების ცქერისას ეღიმებოდა, ზოგი კი გულიანად მათ მშობლებს უკმეხად მოიხსენიებდა, თუმცა სტუდენტები კამერებისა და მედიის წარმომადგენლების თანდასწრებით მაინც ამაყად ზასაობდნენ.
აქციის ორგანიზება საინიციატივო ჯგუფმა სოციალურ ქსელ "Facebook"-ის მეშვეობით წინასწარ გაავრცელა, შემდეგი ლოზუნგით:_
მოგვყავს ჩვენი შეყვარებულები, მეგობრები, ცოლები, ქმრები და ყველანი სახალხოდ ვზასაობთ რიყის ახალ პარკში, მინი-ამფითეატრთან!,  თუ კოცნა დანაშაულია, მაშინ ვამაყობთ, რომ ჩვენ ამხელა დანაშაულს ჩავდივართ ერთმანეთის მიმართ! ", - ეწერა "ფეისბუქზე" განთავსებულ პოსტში. , კამერებისა და მედიის წარმომადგენლების თანდასწრებით კოცნიდნენ.